Op zeer jonge leeftijd deed Stephen Sondheim (o.a.West Side Story) een poging om een musical over Mary Poppins te schrijven. Echter zonder succes. Bijna 40 jaar later vonden hij en James Lapine (Sunday in the park with George en Passion) vruchtbare bodem voor hun ideeën voor een eigen sprookje: de Bakker en de bakkersvrouw. Ze koppelden dit sprookje aan tal van klassieke sprookjes, zoals Assepoester, Roodkapje en Rapunzel. Beïnvloed door Carl Jung en Bruno Bettelheim (The Uses of Enchantment), die beiden de diepere betekenissen van sprookjes hebben onderzocht, maakten Stephen Sondheim en James Lapine van Into The Woods een melodieuze en humoristische musical met Freudiaanse inslag.

Wat betreft het verhaal, de rode draad tussen alle verschillende sprookjes omvat de moeilijkheden op weg naar volwassenheid, de ingewikkelde verhoudingen tussen ouder en kind en de behoefte van mensen om hun wensen te vervullen. Vooral dat laatste is een heel belangrijke, omdat de grens tot hoever je daarbij bereid bent te gaan, een kwestie is die aan de orde komt. En dat sommige daarbij letterlijk over lijken gaan, is alvast een tipje van de sluier!
Wat de muziek betreft valt er naast prachtig solowerk te genieten van meerstemmig ensemblewerk van een groep van 16 sterke zangers en zangeressen.
Net als de gebroeders Grimm creëerden Sondheim en Lapine een magische fabriek vol heksen, reuzen en toverformules, maar wel een fabriek, waarin het publiek zich bewust bleef van de serieuze ondertoon.

Deze musical wordt door een groep mensen gespeeld, die elkaar allemaal kennen van “Dolf de musical”. De spelers zijn met één uitzondering allemaal oud-leerling van het Ichthus Lyceum en deden in het verleden mee met de door het Ichthus gespeelde musicals. Na “Dolf de musical”, bleek de behoefte om met elkaar theater te maken nog steeds aanwezig en zo ontstond het plan om met elkaar door te gaan als AHA-productions.
Zowel Han Bruinenberg (muzikaal leider van “Dolf de musical”) als Alma Wolfs en Anouk Rutten (regie) hadden daar zin in. En toen ook Arjan Odijk besloot de algehele leiding op zich te nemen was het plaatje compleet!
Naast deze vertrouwde namen (voor Velsen dan) zult u ook een aantal andere bekende Velsense namen aantreffen:
Zo speelt Hanneke Drenth, die als helft van het cabaretduo “Dames voor na vieren” furore maakt in de theaters, bv. de rol van bakkersvrouw, Judy Kesnar (o.a. “Cyrano” van van den Ende) de rol van heks en Rebecca Bakker (o.a. “Soundmixshow-finaliste”) de rol van Assepoester.
In het combo zult u op de piano uiteraard Bas Jongsma aantreffen, want welke amateurvereniging kan zonder deze gigant?

Er is hard gewerkt aan dit product en de makers zijn erg trots op het resultaat!

Op zeer jonge leeftijd deed Stephen Sondheim (o.a.West Side Story) een poging om een musical over Mary Poppins te schrijven. Echter zonder succes. Bijna 40 jaar later vonden hij en James Lapine (Sunday in the park with George en Passion) vruchtbare bodem voor hun ideeën voor een eigen sprookje: de Bakker en de bakkersvrouw. Ze koppelden dit sprookje aan tal van klassieke sprookjes, zoals Assepoester, Roodkapje en Rapunzel. Beïnvloed door Carl Jung en Bruno Bettelheim (The Uses of Enchantment), die beiden de diepere betekenissen van sprookjes hebben onderzocht, maakten Stephen Sondheim en James Lapine van Into The Woods een melodieuze en humoristische musical met Freudiaanse inslag.

Wat betreft het verhaal, de rode draad tussen alle verschillende sprookjes omvat de moeilijkheden op weg naar volwassenheid, de ingewikkelde verhoudingen tussen ouder en kind en de behoefte van mensen om hun wensen te vervullen. Vooral dat laatste is een heel belangrijke, omdat de grens tot hoever je daarbij bereid bent te gaan, een kwestie is die aan de orde komt. En dat sommige daarbij letterlijk over lijken gaan, is alvast een tipje van de sluier!
Wat de muziek betreft valt er naast prachtig solowerk te genieten van meerstemmig ensemblewerk van een groep van 16 sterke zangers en zangeressen.
Net als de gebroeders Grimm creëerden Sondheim en Lapine een magische fabriek vol heksen, reuzen en toverformules, maar wel een fabriek, waarin het publiek zich bewust bleef van de serieuze ondertoon.

Deze musical wordt door een groep mensen gespeeld, die elkaar allemaal kennen van “Dolf de musical”. De spelers zijn met één uitzondering allemaal oud-leerling van het Ichthus Lyceum en deden in het verleden mee met de door het Ichthus gespeelde musicals. Na “Dolf de musical”, bleek de behoefte om met elkaar theater te maken nog steeds aanwezig en zo ontstond het plan om met elkaar door te gaan als AHA-productions.
Zowel Han Bruinenberg (muzikaal leider van “Dolf de musical”) als Alma Wolfs en Anouk Rutten (regie) hadden daar zin in. En toen ook Arjan Odijk besloot de algehele leiding op zich te nemen was het plaatje compleet!
Naast deze vertrouwde namen (voor Velsen dan) zult u ook een aantal andere bekende Velsense namen aantreffen:
Zo speelt Hanneke Drenth, die als helft van het cabaretduo “Dames voor na vieren” furore maakt in de theaters, bv. de rol van bakkersvrouw, Judy Kesnar (o.a. “Cyrano” van van den Ende) de rol van heks en Rebecca Bakker (o.a. “Soundmixshow-finaliste”) de rol van Assepoester.
In het combo zult u op de piano uiteraard Bas Jongsma aantreffen, want welke amateurvereniging kan zonder deze gigant?

Er is hard gewerkt aan dit product en de makers zijn erg trots op het resultaat!

Op zeer jonge leeftijd deed Stephen Sondheim (o.a.West Side Story) een poging om een musical over Mary Poppins te schrijven. Echter zonder succes. Bijna 40 jaar later vonden hij en James Lapine (Sunday in the park with George en Passion) vruchtbare bodem voor hun ideeën voor een eigen sprookje: de Bakker en de bakkersvrouw. Ze koppelden dit sprookje aan tal van klassieke sprookjes, zoals Assepoester, Roodkapje en Rapunzel. Beïnvloed door Carl Jung en Bruno Bettelheim (The Uses of Enchantment), die beiden de diepere betekenissen van sprookjes hebben onderzocht, maakten Stephen Sondheim en James Lapine van Into The Woods een melodieuze en humoristische musical met Freudiaanse inslag.

Wat betreft het verhaal, de rode draad tussen alle verschillende sprookjes omvat de moeilijkheden op weg naar volwassenheid, de ingewikkelde verhoudingen tussen ouder en kind en de behoefte van mensen om hun wensen te vervullen. Vooral dat laatste is een heel belangrijke, omdat de grens tot hoever je daarbij bereid bent te gaan, een kwestie is die aan de orde komt. En dat sommige daarbij letterlijk over lijken gaan, is alvast een tipje van de sluier!
Wat de muziek betreft valt er naast prachtig solowerk te genieten van meerstemmig ensemblewerk van een groep van 16 sterke zangers en zangeressen.
Net als de gebroeders Grimm creëerden Sondheim en Lapine een magische fabriek vol heksen, reuzen en toverformules, maar wel een fabriek, waarin het publiek zich bewust bleef van de serieuze ondertoon.

Deze musical wordt door een groep mensen gespeeld, die elkaar allemaal kennen van “Dolf de musical”. De spelers zijn met één uitzondering allemaal oud-leerling van het Ichthus Lyceum en deden in het verleden mee met de door het Ichthus gespeelde musicals. Na “Dolf de musical”, bleek de behoefte om met elkaar theater te maken nog steeds aanwezig en zo ontstond het plan om met elkaar door te gaan als AHA-productions.
Zowel Han Bruinenberg (muzikaal leider van “Dolf de musical”) als Alma Wolfs en Anouk Rutten (regie) hadden daar zin in. En toen ook Arjan Odijk besloot de algehele leiding op zich te nemen was het plaatje compleet!
Naast deze vertrouwde namen (voor Velsen dan) zult u ook een aantal andere bekende Velsense namen aantreffen:
Zo speelt Hanneke Drenth, die als helft van het cabaretduo “Dames voor na vieren” furore maakt in de theaters, bv. de rol van bakkersvrouw, Judy Kesnar (o.a. “Cyrano” van van den Ende) de rol van heks en Rebecca Bakker (o.a. “Soundmixshow-finaliste”) de rol van Assepoester.
In het combo zult u op de piano uiteraard Bas Jongsma aantreffen, want welke amateurvereniging kan zonder deze gigant?

Er is hard gewerkt aan dit product en de makers zijn erg trots op het resultaat!

In een land waar mannen oorlog voeren en vrouwen aan de zijlijn staan, gebeurt er in een klein naaiatelier iets waardoor alles begint te schuiven. Als één van de naaisters door waanzin wordt overmand en alle greep op de realiteit lijkt te verliezen, voelen de anderen zich gedwongen het heft in eigen hand te nemen; stilzwijgend, ogenschijnlijk onschuldig, maar met brute standvastigheid.

Via Berlin ontwikkelt muziektheater met eigen teksten en muziek uit het klassieke wereldrepertoire. Actrice Dagmar Slagmolen en violiste Rosa Arnold maken opnieuw een muziektheaterproductie bij Orkater/De Nieuwkomers. Rosa neemt dit keer haar getalenteerde Ragazze Kwartet mee. De leden van dit jonge strijkkwartet studeren voltijd aan de tweejarige opleiding van de Nederlandse Strijkkwartet Academie. Meer info: www.viaberlin.nl

Jussi Nousiainen, Ivgi&Greben en Sjoerd Vreugdenhil

Dansgroep Amsterdam is een platform voor hedendaagse dans waar (gast)choreografen, jonge dansmakers en ontwerpers in beeldende kunst, licht en muziek samenkomen. De groep is het stadsgezelschap voor moderne dans in Amsterdam.

Dansgroep Amsterdam toont jaarlijks een programma met nieuw werk van talentvolle choreografen. Zo krijgen zij de kans te werken met een sterk dansertableau en kunnen zij het nieuwe werk op een groter podium tonen. Voor VIEWTURE II zijn vier choreografen uitgenodigd die woon- en werkzaam zijn in Amsterdam: Jussi Nousiainen, Ivgi&Greben en Sjoerd Vreugdenhil. Het toneelbeeld van Sjoerd Vreugdenhil verbindt de drie werken met elkaar.

Jussi Nousiainen
Voltooide zijn master dans aan de theateracademie van Helsinki. Na freelance werk in Finland vertrok hij naar België waar hij danste bij Charleroi Danses. In 1999 startte hij bij Galili Dance in Nederland. In 2006 besloot hij verder te gaan als freelance danser en choreograaf. Hij werkte met verschillende gezelschappen zoals Frankfurth Ballet, Batsheva Company en Station Zuid en met choreografen w.o. Stephen Shropshire, Vàclav Kuneš en Paul-Selwyn Norton. Daarnaast is hij een van de oprichters van Random Coalition. De bewegingstaal van Jussi Nousiainen is sterk fysiek en poëtisch.

Ivgi&Greben
Van 1990 – 1997 danste Uri Ivgi bij de Kibbutz Contemporary Dance Company in Israel; Johan Greben danste van 1985 – 1995 bij Het Nationale Ballet. Hierna begonnen beiden individueel aan een succesvolle carrière als choreograaf. In 1998 won Ivgi de prijs voor Aankomend Choreografisch Talent van het Ministerie van Cultuur in Israel. Greben ontving o.a. de Aanmoedigingsprijs Choreografie ‘89 van het Amsterdams Fonds voor de Kunst voor zijn eerste choreografie. In 2002 vond de eerste samenwerking plaats met een nieuwe versie van ‘Carmen’ op uitnodiging van het Szeged Contemporary Ballet in Hongarije. Sindsdien creëerden zij nieuw werk voor o.a. It dansa, Spanje; Modern Dance Turkey; Scottish Dance Theatre; Skânes Dansteater, Zweden; en Scapino Ballet, NL. Het werk van Ivgi&Greben wordt vaak omschreven als gepassioneerd, theatraal een zeer fysiek.

Sjoerd Vreugdenhil
Na afronding van zijn studie klassiek ballet aan het Conservatorium in Den Haag en Codarts in Rotterdam danste Sjoerd Vreugdenhil jarenlang bij William Forsythe’s Ballett Frankfurt waar hij in 2002 ook zijn eerste twee choreografieën maakte. Zijn talent om dans, theater en design te combineren werd al snel erkend, onder andere door de Nederlandse Dansdagen die tot twee keer toe zijn werk programmeerde. De tweejarige studie architectuur die hij aan de Rietveld Academie in Amsterdam volgde, heeft zijn beeld van scenografie sterk beïnvloed. Sjoerd Vreugdenhil heeft o.a. choreografieën gemaakt voor Berliner Philharmoniker; Dansgroep Krisztina de Châtel; Korzo Producties; Staatsoper Unter den Linden Berlin; Scapino Ballet Rotterdam en Züricher Ballet.

www.dansgroepamsterdam.nl

Finalistentour 2012. Wil je ‘De Nieuwe Najib Amhali’ of ‘De Nieuwe Wim Helsen’ zien? Dat kan!

Het VARA Leids Cabaret Festival is sinds 1978 een vooraanstaand podium voor jong cabarettalent.
Gevestigde namen zoals Erik van Muiswinkel, Lebbis, Sanne Wallis de Vries en vele anderen begonnen hier ooit hun carrière. Benieuwd wie het VARA Leids Cabaret Festival 2012 gewonnen heeft en wie wellicht dé nieuwe belofte is? De drie finalisten doen de finaleavond nog eens dunnetjes over in het theater bij joú in de buurt. Zo kun je tóch nog zeggen dat je bij het allereerste optreden was van ‘De Nieuwe Sara Kroos’, ‘De Nieuwe Dolf Jansen’, ‘De Nieuwe … ‘   

Juryrapport Leids Cabaret Festival 2012 Pepijn Schoneveld Valt helemaal onder de noemer: origineel. Van een ogenschijnlijk ondenkbaar onderwerp als geur bouwt hij een afgerond programma op, dat een authentieke indruk achterlaat door dynamiek en een uitgekiend absurdisme. Hij kan spelen en weet door zijn acteurschap een aansprekend personage neer te zetten. Via vlagen van poëzie en literaire subtiliteit slaagt hij er in een echte voorstelling te maken. Een functioneel bewegingsschema, z’n mimiek, z’n plastiek en effectieve gebaren ondersteunen hem daarin. Op die momenten is Schoneveld ook de kwetsbare theatermaker die hij wil zijn. Dan steekt hij een betoog af,  dat diverse onderdelen smeedt. Het hanteren van “De Vleet” werkt, omdat hij een verteller is die beelden optrekt, tempoverschillen en stiltemomenten hanteert en factoren als liefde en angst een duidelijke plek geeft. In dit programma is het bijzonder dat hij de interactie met het publiek niet schuwt. Zo’n constatering als  “de eerste openbare erectie”  is heerlijk. Dat wel, maar op weg naar de climax mist hij in de slotminuten de boot. De verkleding achterop het toneel levert een bizar moment op.  De muziek vult weliswaar de stilte, maar doet niets met de kijker. Deze tegenstelling is net zo opmerkelijk als de kwaliteiten die hij in het voorgaande heeft getoond.

Arnout van den Bossche werpt de vraag op “What’s next?”. Daarmee bedoelen we: wat zouden we in de toekomst nog van hem te zien krijgen? In zijn droogkomische setting spat de routine eraf. Deze man heeft zijn parodie op de relatieconsulent ongetwijfeld al vaak gespeeld voor uiteenlopende publieksgroepen. Met deze constatering willen we aanstippen, dat hij een aangename meligheid verspreidt, die niettemin op den duur verzandt in verzadiging. Immers, de relatie man / vrouw vormt een uitgemolken thema in het theater, ook in zijn stijl van milde satire. Het ligt bijna voor de hand vast te stellen, dat zijn optreden iets “typisch Vlaams” uitstraalt. Dat wil zeggen: een charmante, droogkomische rijkdom aan taalvondsten. De flip-over en zijn kostumering zijn dankbare en uitstekend gehanteerde rekwisieten, hoewel nogal achterhaald. Via zijn mimiek en de achteloze manier van spreken, de verontwaardigde blik en verrassende vondsten, krijgt hij de zaal mee. In persoon is hij de complete karikatuur van het personage dat hij uitbeeldt en in dat opzicht zit hij hermetisch vast geklonken aan zijn tekstboek. Terwijl hij onomwonden voor het concept van de workshop kiest, is het opvallend dat hij weinig doet met de reacties van het publiek.

 Omar Ahaddaf Gedurfd. Iemand die iets te melden heeft, iemand met een statement; warm en innemend. En bovendien een cabaretier die de kunst verstaat zijn ideeën allerminst vrijblijvend over te brengen. Zijn optreden staat voor innerlijke noodzaak en relevantie. Hij is een verteller, voor een breed publiek verstaanbaar, al verdient zijn dictie enige aandacht. Omar Ahaddaf plaatst een aantal trefzekere grappen, zoals die over de Israëlisch – Palestijnse kwestie, een juweel. Toch dienen we enkele kritische kanttekeningen te noteren. Er zitten een paar missers in de overgangen tussen diverse elementen in zijn programma, al heeft hij een handige truc paraat door dit op te lossen met changementen in de belichting en de mise en scène. De opkomst van zijn broer, de gitarist met de lued, daarentegen, komt nogal uit de lucht vallen. Dat had best eerder gekund. Zijn programma herbergt een intrigerende spanning. De jury prijst daarbij een opmerkelijk facet, de ontwikkeling die hij getoond heeft gedurende de week van dit festival.

Het VARA Leids Cabaret Festival is sinds 1978 een vooraanstaand podium voor jong cabarettalent.
Gevestigde namen zoals Erik van Muiswinkel, Lebbis, Sanne Wallis de Vries en vele anderen begonnen hier ooit hun carrière. Benieuwd wie het VARA Leids Cabaret Festival 2012 gewonnen heeft en wie wellicht dé nieuwe belofte is? De drie finalisten doen de finaleavond nog eens dunnetjes over in het theater bij joú in de buurt. Zo kun je tóch nog zeggen dat je bij het allereerste optreden was van ‘De Nieuwe Sara Kroos’, ‘De Nieuwe Dolf Jansen’, ‘De Nieuwe … ‘   

Juryrapport Leids Cabaret Festival 2012 Pepijn Schoneveld Valt helemaal onder de noemer: origineel. Van een ogenschijnlijk ondenkbaar onderwerp als geur bouwt hij een afgerond programma op, dat een authentieke indruk achterlaat door dynamiek en een uitgekiend absurdisme. Hij kan spelen en weet door zijn acteurschap een aansprekend personage neer te zetten. Via vlagen van poëzie en literaire subtiliteit slaagt hij er in een echte voorstelling te maken. Een functioneel bewegingsschema, z’n mimiek, z’n plastiek en effectieve gebaren ondersteunen hem daarin. Op die momenten is Schoneveld ook de kwetsbare theatermaker die hij wil zijn. Dan steekt hij een betoog af,  dat diverse onderdelen smeedt. Het hanteren van “De Vleet” werkt, omdat hij een verteller is die beelden optrekt, tempoverschillen en stiltemomenten hanteert en factoren als liefde en angst een duidelijke plek geeft. In dit programma is het bijzonder dat hij de interactie met het publiek niet schuwt. Zo’n constatering als  “de eerste openbare erectie”  is heerlijk. Dat wel, maar op weg naar de climax mist hij in de slotminuten de boot. De verkleding achterop het toneel levert een bizar moment op.  De muziek vult weliswaar de stilte, maar doet niets met de kijker. Deze tegenstelling is net zo opmerkelijk als de kwaliteiten die hij in het voorgaande heeft getoond.

Arnout van den Bossche werpt de vraag op “What’s next?”. Daarmee bedoelen we: wat zouden we in de toekomst nog van hem te zien krijgen? In zijn droogkomische setting spat de routine eraf. Deze man heeft zijn parodie op de relatieconsulent ongetwijfeld al vaak gespeeld voor uiteenlopende publieksgroepen. Met deze constatering willen we aanstippen, dat hij een aangename meligheid verspreidt, die niettemin op den duur verzandt in verzadiging. Immers, de relatie man / vrouw vormt een uitgemolken thema in het theater, ook in zijn stijl van milde satire. Het ligt bijna voor de hand vast te stellen, dat zijn optreden iets “typisch Vlaams” uitstraalt. Dat wil zeggen: een charmante, droogkomische rijkdom aan taalvondsten. De flip-over en zijn kostumering zijn dankbare en uitstekend gehanteerde rekwisieten, hoewel nogal achterhaald. Via zijn mimiek en de achteloze manier van spreken, de verontwaardigde blik en verrassende vondsten, krijgt hij de zaal mee. In persoon is hij de complete karikatuur van het personage dat hij uitbeeldt en in dat opzicht zit hij hermetisch vast geklonken aan zijn tekstboek. Terwijl hij onomwonden voor het concept van de workshop kiest, is het opvallend dat hij weinig doet met de reacties van het publiek.

 Omar Ahaddaf Gedurfd. Iemand die iets te melden heeft, iemand met een statement; warm en innemend. En bovendien een cabaretier die de kunst verstaat zijn ideeën allerminst vrijblijvend over te brengen. Zijn optreden staat voor innerlijke noodzaak en relevantie. Hij is een verteller, voor een breed publiek verstaanbaar, al verdient zijn dictie enige aandacht. Omar Ahaddaf plaatst een aantal trefzekere grappen, zoals die over de Israëlisch – Palestijnse kwestie, een juweel. Toch dienen we enkele kritische kanttekeningen te noteren. Er zitten een paar missers in de overgangen tussen diverse elementen in zijn programma, al heeft hij een handige truc paraat door dit op te lossen met changementen in de belichting en de mise en scène. De opkomst van zijn broer, de gitarist met de lued, daarentegen, komt nogal uit de lucht vallen. Dat had best eerder gekund. Zijn programma herbergt een intrigerende spanning. De jury prijst daarbij een opmerkelijk facet, de ontwikkeling die hij getoond heeft gedurende de week van dit festival.

Op 7 augustus 1957 overlijdt Oliver Hardy, bijna een jaar nadat hij wordt getroffen door een beroerte. Die tast hem geestelijk zo aan, dat hij het laatste jaar van zijn leven bijna niemand meer herkent en niet meer in staat is tot een gesprek (afasie). Wanneer Stan Laurel hem vlak voor zijn dood bezoekt, herkent Hardy zijn ex-collega direct en spreken zij als doorgewinterde pantomimespelers bijna een uur met elkaar in gebarentaal. Dit laatste bezoek is het uitgangspunt voor de voorstelling ‘De laatste take’. Bruun Kuijt en Rik Hoogendoorn spelen de rollen van respectievelijk Stan en Ollie. Thema’s als het sterfbed van een vriend, de vergankelijkheid van roem en het nut van humor als wapen tegen het verval, nemen een centrale plaats in. Meer info: www.kikproductions.nl